دوستان این که در ایینه میبینید.این که رد نسیم های گم شده را بر چهره دارد.کسی نیست جز فرهاد.....من با حرفهای یخ زده هشجین لب باز کردم با درخت های توت.گردو.گلابی و انگور قد کشیدم.ودستهام بوی باغ وکوه میدهند.مادرم می گفت .خدا حتی شبهای ابری هم صدای تو را می شنود.مادرم گفت فرهاد هر روز با خدا حرف بزن..داد بزن  خدا صدای ظعیف ونحیف تو را خواهد شنید..هر روز کلمه ای به دنیا می اوردم.مادر م گفت تو یک روز خوشبختی های موقت مردم را خواهی سرود..ومن یک شب بی انکه روزنامه ها ومجلات بدانند شاعر شدم..عزیزان این که در میان کلمات زشت وزیبا ایستاده و .از سقوط سیبها می گوید کسی نیست جز فرهاد..ان موقع لبخند در قاب نبودودستهایم بوی گلاب نمی داد.بعضی موقع تک وتنها روی نیمکت ایستگاه اتو بوس می نشستم وبرای اتو بوسهای سالخورده بوسه می فرستادم..همه اش تلاش میکردم رویای بچگی ام را هر چه زود تر عملی کنم.اری این که در خلوت ایینه ها نشسته ودانه دانه موهای سفیدش را ترانه میکند فرهاد است.....و روزی به خود امدم ودیدم که درخت هست . وقتی که درخت هست پیداست که باید بود.حتی اگر یک دم از وجد خود شاد نباشم.باز پیداست که باید بود.باید خوب بود.باید با عشق بود وهستی را با عشق دید .می خواهم توان انرا داشته باشم که ادامه بدهم .از نو اغاز کنم .واگر زمانه بر مرادم نگشت زیبایی ان را ببینم ..هنگامی که دیگران نا توان از دیدن انند.روزی من هم کوچ خواهم کرد .کوله بارم پر از شعر خواهد بود..گر چه دلم شکسته.اما هنوز امید وارم کسی بیاید وبر داغهای بی شمار دلم مرهم بذارد.اگر چه دلم تاریک است اما هنوز پنجره ای رو به خدا باز است...به اسمان نگاه میکنم وداد میزنم اسمان دوستت دارم.همان ستاره های که شبها ی خلوتم را نظاره گر بودند وبا من حرف میزدند.وهر لحظه مرا به خدا نزدیک میکردند .دیگران خواب بودند .نمی توانستم فریاد بزنم.تا کسی صدای لرزانم را که تا صبح به لرزه در می امد.بشنود.صدایم را در حنجره ام با دستمال نم دار خفه میکردم.تا حرفهایی که در ذهنم می لرزیدند جوانه نزنند..ادامه دارد